Na verloop van tijd worden we naar boven gebracht, heel hoog, het kan de 6e of de 20e etage geweest zijn, ik weet het niet, maar ik ga wel lopen, dat dan weer wel. We lopen langs een kamer en ik zie daar 3 mensen, Toine, niets mee aan de hand dus en zijn ouders. Daar boven worden we in een wachtkamer gezet, met koffie-apparaat en een aantal kluisjes. Gelukkig is het er niet druk, dus ik ga languit op de bank daar liggen en Rob en ik wachten gelaten op wat er staat te gebeuren. Af en toe pakken we koffie en wachten, zonder veel te zeggen. Na een aantal uur zegt Rob, volgens mij zie ik Lotte langskomen. Ik wil meteen naar buiten lopen om er achteraan te gaan, maar Rob zegt dat het beter is dat we even wachten tot ze ons komen halen, ik geef meteen toe.
Inderdaad komt er vrij snel iemand die ons meeneemt naar Lotte, Lotte in bed met allemaal slangen en een raar blok om haar hoofd, maar het is gewoon Lotte, gewoon onze Lotte, die de avond daarvoor nog zo meegeholpen heeft met het kerstdiner, gezorgd heeft, samen met haar zus, dat alles gesmeerd liep!! De Lotte die geïrriteerd was dat wij er zo op tegen waren dat ze s’avonds nog naar Wijchen zouden rijden om daar te gaan stappen. De Lotte die mij laat nog een smsje gestuurd had dat ze veel liever thuis was en lekker samen met ons een detective op tv had gekeken. Die Lotte lag nu hier heel stil in bed en was zo koud, zo vreselijk koud.
Wij kregen brood, nou ja Rob, ik zit met een stukje kerstbrood en geloof dat ik er 2 uur over gedaan heb om dat op te krijgen. Af en toe lopen we weer naar de wachtruimte, waar nu wat meer mensen zijn en ik dus niet meer op de bank kon gaan liggen, maar dat hoeft ook niet, ik wil liever bij Lotte zijn. In de tussentijd krijgt Rob een telefoontje van Toine, of wij er bezwaar tegen hebben dat hij Lotte bezoekt. Mijn eerste reactie is: geen denken aan!!!!!!!! Vrij snel denk ik dan: ja maar wie ben ik, dat ik bepaal of hij Lotte mag bezoeken? Dat is iets wat Lotte zelf moet beslissen en zolang zij dat niet kan, denk ik dat wij hem moeten “velen”! Dus Rob spreekt af dat hij kan komen, ik denk wel dat ik verdwijn voor hij ten tonele verschijnt, voor het geval ik hem iets aandoe!!!
Toen wij in het ziekenhuis aankwamen was meteen al duidelijk dat Toine niet gedronken had en wij hem dus daarvoor niet verantwoordelijk konden houden!! Ze waren uit de bocht gevlogen, de Duitse bocht een beruchte bocht “jaja, met een veel te hoge snelheid”, was wat ik uiteraard meteen dacht.
Diezelfde middag komt hij inderdaad, samen met vader en zwager om bij Lotte te kijken. Wat hij toen gedacht heeft, ik weet het niet, ik hoef het ook niet te weten. Ik was alleen zo boos dat hij alleen een schram op zijn kin had en ons grietje daar voor haar leven lag te vechten!!
Ons leven 