Lottes leven

Nummer 15

De vorige blog vond Lotte maar niks, het leek net alsof ze een heel erg verwend kreng was, terwijl ik dat helemaal niet zo bedoeld had. Ik wilde alleen beschrijven hoeveel verschillende therapien er zijn en dat  er dus maar zo weinig zijn die echt werken, niets meer, niets minder! 

Omdat hier dus verder niet zo veel te verwachten was zijn we gaan zoeken naar HBOT- behandelingen. We kwamen toch echt uit op Amerika.

Dus hebben we de koppen bij elkaar gestoken en zijn eens gaan rekenen wat een reis naar Amerika zou gaan kosten, met inbegrip van de zuurstof- en stamceltherapie (in Mexico). Het was echt een enorm bedrag, maar wij waren ervan overtuigd dat dit wel iets zou zijn wat de verzekering zou betalen. Nou nee hoor, het antwoord was heel simpel: de therapien waren nog in een experimenteel stadium, dus zij konden dat niet vergoeden.Even dachten we: wel verdomme!, maar al snel kwam de veerkracht in ons weer naar boven en bedachten we, oke dan moeten we een stichting oprichten voor Lotte. Na heel veel gedoe werd die ook opgericht en was “Lottes Leven” een feit.

Overal werden collectebussen neergezet, van de bakker tot de visboer en slager stonden ze keurig te wachten tot ze vol waren. Verschillende winkels hadden ook een dag dat alles wat er omgezet werd, voor de stichting was. Het duurde allemaal zo lang, tot we via SBS6,  door Britt Lap, die bij ons langs kwam om eens te horen hoe het was met Lotte, in een enorme stroomversnelling terecht kwamen.

Zij was, voor ze bij ons kwam eerst bij spruitenboeren de gebroeders Herbert, in het buitengebied van Zeewolde, geweest. En daar had ze verteld dat ze naar ons toe zou gaan. Nou dat was dus niet tegen dovemans oren gezegd, want al snel werd er een enorme donatie gedaan. Zij hadden ook de andere spruitjesboeren benaderd om te doneren en dat deden ze: op een dag kwamen ze met een vrachtwagen vol met spruitjes bij de Plus in ons dorp en Henk Angenent kwam uit de wagen om Lotte een cheque te overhandigen. We waren echt “flabbergasted”!! Wat een eer! 

Volgens mij was het eerste kerstdag 2013, dat er aangebeld werd en het bestuur van de Stichting met de gebroeders Herbert in hun kielzog binnenkwam, ze hadden een grote taart bij zich, want alle spruitenboeren waren overeengekomen dat ze het nog ontbrekende bedrag zouden volstorten. Met andere woorden, we konden dus gewoon naar Amerika! Wat een onwijs fijne kerst hadden ze ons bezorgd, eindelijk gewoon plannen, niet meer met in je achterhoofd, ja als …..! 

Ja daarna was het best wel chaotisch, we moesten een woning zien te vinden voor een aantal maanden en daar eigenlijk alle huizen drempels hadden en ook nog eens vaste vloerbedekking (dat vind ik echt heel raar, dat is toch snel vies) waar je met de rolstoel slecht over rijden kunt, viel heel veel al af. Door het bestuur werd ook gezocht en die kwamen dan weer een aantal huizen laten zien, of ze waren niet voor Lotte toegankelijk of te duur. Toen dat niet meer vlot te trekken was en Rob en Marije, die eerder naar Amerika zouden gaan om het eea te regelen, hebben we hen gevraagd om dan ook voor een huis te kijken. Ach dat heeft echt heel veel voeten in de aarde gehad! 

En toen was het zover, Rob en Marije zijn dus idd een week voor ons naar de USA vertrokken. Ik had voor ze weggingen nog snel een paasstolletje in de koffer gedaan, pasen vierden zij daar dus.

Ik denk niet dat er echt veel te vieren was voor ze, ze hadden een creditcard bij zich waar ze geen geld mee konden opnemen, andere passen werkten al helemaal niet. Ze moesten daar rondkomen van de overgebleven dollars die Rob en ik nog hadden van een vakantie op Bonaire. Het hotel, de taxi’s van daar naar ev behuizing voor ons, alles kostte geld. Ook toen was het dus een uitkomst dat er een stol in de bagage zat. Als we nu een kerst- of paasstol hebben, moeten we er toch altijd weer aan denken. 

Maar eerlijk is eerlijk het was echt niet normaal dat men van de stichting ook niets ondernam om het dragelijker te maken. Nee de creditcard moest werken, maar die deed dat gewoon niet!!!

Zelfs toen wij er al waren werd er elke dag een rondje gemaakt naar verschillende take-away banken en er werd ook door de heren bij de banken zelf geinformeerd. 

Rob en Marije hadden wel via via iemand ontmoet die op de meeste dingen een antwoord had binnen de thuiszorg. Net zoals ik altijd zei van de overbuurvrouw die toevallig getrouwd is met iemand van het Stichting-bestuur, die noemde ik ook altijd Haarlemmerolie en ook in Amsterdam hadden we een Haarlemmerolie, Coby, had echt overal een oplossing voor.

De teksten die nu gaan volgen zijn over de reis naar Amerika, ik zal alvast een beginnetje laten lezen:

Voor ik het helemaal uitstel en mezelf wijsmaak dat ik het verhaal beter kan schrijven als we weer thuis zijn, begin ik nu!!! Wij Lotte, Lennert en ik, zijn sinds 14 april 201, het is nu 1 mei, in Amerika, in Louisiana, nog preciezer, Marrero New Orléans.

Dit is de reis waar we het allemaal voor gedaan hebben, ons hele gezin, de buurt, de Stichting en iedereen die ons bijgestaan heeft. Dit is de reis waar we, en het meest nog Lotte, naar uitgekeken hebben. Men vroeg me vlak voor we vertrokken: wat voor gevoel heb je er nu bij??? Dat antwoord was zo simpel: het lijkt wel een bevalling. Bij een bevalling denk je ook, tenminste in onze tijd, wat gaat het worden, hoe zal de bevalling gaan en welke gedachten je ook zult hebben, op geen enkele vraag weet je van te voren het antwoord.

Zo ook bij deze reis. Niemand weet of de therapien die Lotte gaat volgen tot gevolg zullen hebben dat Lotte vooruit zal gaan, hoeveel en op welk terrein, misschien helemaal niets of juist heel veel. Niemand weet dat.