DE RODE TAS

Blog nr 17

De crew van de KLM was echt geweldig, wat een aardige mensen. Ik had voor wij 14 april vlogen een nogal uitgesproken mening over stewardessen en pursers, maar heb dat echt heel erg bij moeten stellen, wat een ongelooflijk lieve jongens en meiden waren dat. Misschien kwam het ook wel omdat de gezagvoerder, hij had deze vlucht zelf aangevraagd omdat hij uit Zeewolde komt en onze celebrity wel wilde vliegen, naar alle crewmembers een mail had gestuurd met in het kort het verhaal van Lotte, dus niemand was helemaal onbekend met haar voorgeschiedenis en wist waarom ze aan boord was en wat ze ging doen. Ze zijn ook allemaal bij Lotte geweest om zich voor te stellen en haar op haar gemak te stellen. Paul was er ook voor we gingen vliegen en is tijdens de vlucht meerdere keren even komen kijken hoe het ervoor stond. 

Voor we vertrokken was Lotte op een soort van dieet gezet, nou ja dieet, nikseet, meer!! Vanaf 12 uur de vorige avond had ze al geen Nutri meer gehad, en kreeg alleen nog maar water bij de medicijnen, de laatste medicijnen die ze kreeg waren om 11 uur de ochtend van de 14e april. Bij die medicijnen had ik ook een Primatour, een wagenziekpilletje, gegeven. Die voldeed dus tijdens de touringcar rit prima, maar na het opstijgen van het vliegtuig begon Lotte rare geluiden te maken. Achteraf kan ik wel bedenken dat het gewoon kokhalzen was, maar omdat ze geen enkele voeding meer in haar maag had, waren het “droge” kokhalsbewegingen, het arme schaap voelde zich zo misselijk!! Ik had de instructie van Salem gekregen dat wanneer er iets gebeurde met Lotte wat buiten het normale was, ik hem dit meteen zou melden. Zo gezegd zo gedaan, maar ……., dat hield in dat ik niet meer naast haar zat en Salem mijn plaats innam. Hij begon toen meteen over zuurstof na de saturatie te hebben gedaan. die naar mijn mening goed was, dus uiteindelijk werd het zuurstofapparaat erbij gehaald, maar Lotte ging rustig door met ademhalen en kwam over haar misselijkheid heen. Als zij nu iets heeft, zich verslikt of zo en wij vragen hoe het gaat, zegt ze doodleuk: oh ik stel me gewoon aan hoor!

Uiteindelijk kon ik weer naast haar plaatsnemen. Dokter Ait vertelde me later dat hij op dat moment getwijfeld heeft om het vliegtuig te laten keren en terug te vliegen naar Schiphol!! Volgens hem was er iets met haar ademhaling, maar wat wist hij niet en hij vertrouwde mij toe het water in zijn handen te hebben gehad toen eea gebeurde!! Hij gaf mij ook de complimenten zo rustig te zijn gebleven tijdens het hele gebeuren.

Gelukkig bleven gekke dingen tijdens de rest van de vlucht achterwege en hebben Lotte en ik lekker een aantal films zitten kijken. Wel waren steeds in mijn achterhoofd die Ipad en de rode tas, maar toch, redelijk relaxed gezeten. De maaltijden waren ook prima, alleen ik voelde me heel erg opgelaten, omdat Lotte niets mocht eten. Ik heb haar overigens wel lekker laten meeproeven hoor , net als af en toe een rietje met cola of spa! 

Na een kleine negen uur, Lotte had al na twee uur het gevoel te zijn doorgelekt en vroeg me telkens even te voelen, begon ik Lotte wel te ruiken, maar wilde daar geen opmerking over maken, want ik weet hoe vervelend zij het vindt dat iemand ruikt dat zij in haar broek gepoept heeft. Met het uitzicht in Atlanta een verschoning te kunnen doen, mits we de rode tas zouden vinden, vond ik het ook zeker niet gepast er over te beginnen, doe dat eigenlijk nooit. Die rode tas werd een steeds groter issue!! Elke keer als er maar iemand iets uit de ruimte boven onze hoofden haalde, zat ik er als een bok op de haverkist naar te kijken, om te zien of ik iets roods zag. 

Na een vlucht vol van turbulentie, Paul was al hoger gaan vliegen om erger te voorkomen, het was noodweer geweest, al hadden wij daar weinig erg in, zette hij “de kist” veilig aan de grond en konden alle passagiers met inbegrip van hun handbagage naar buiten. Wij wachtten tot iedereen uit het toestel was en er de gelegenheid was om Lotte over te zetten in de reisrolstoel. Bij elke stoel hoort dan ook blijkbaar iemand die je begeleid en zorgt dat je weer in je gewone stoel komt te zitten, want de rolstoel van Lotte had de reis in het ruim gestaan en moest dus ook eerst nog weer opgehaald zijn. Wat een onwijs gedoe allemaal!

Mij kon het niet lang genoeg duren, want des te langer hadden we de tijd om op zoek te gaan naar DE rode tas. De Ipad had ik inmiddels samen met de dopjes weer in mijn tas, dus daar hoefde ik me iig niet meer druk om te maken. 

Pas veel later heb ik begrepen dat het de bedoeling was, wanneer je geholpen was door iemand, je deze een tip zou geven. Ja wisten wij veel, daarbij, ik had geen Dollars niks, dus kon ook niets geven.

Aan het einde van de vlucht had Paul, de gezagvoerder, al contact opgenomen met het thuisfront om te horen of zij wisten waar ze de rode tas gelaten hadden, maar hij had nog geen reactie daarop.

Nadat echt alles leeg was bleek dat de rode tas een heel eind verder ergens in de bagageruimte zat, maar dat maakte niet uit, hij was er!!!!!!

Lotte in haar stoel gezet gingen we richting, ik dacht de ruimte om haar te verschonen, alleen ….., dat werd hem niet!! We hadden een onmogelijke security van Atlanta naar Louisiana, die wilde niks en kon niks en deed niks. Alleen maar tegenwerken. En het werd maar later en later!! De voeding voor Lotte, ik had vier flesjes voor als we aangekomen waren en Lotte weer wat via haar sonde kon krijgen, mochten niet mee, uiteindelijk wel, maar dat duurde even. Wat een onmogelijke nare aanmatigende lui waren dat. 

Toen we eenmaal door de security waren en richting douane gingen begreep ik al dat verschonen er wel eens niet in zou zitten en durfde Lotte niet eens aan te kijken, zo schaamde ik me dat ik haar niet helpen kon.