Meteen na de operaties, verbrijzeld bekken, twee klaplongen, open beenbreuk, gebroken enkel, aantal gebroken ribben, gebroken kaak en sleutelbeen, gescheurde milt, gescheurde lever, ook de aanhechting van haar schedel had breuken opgelopen.

De eerste dag werd ons verteld dat wij eventueel konden overnachten in het “Radboudhotel”, een omgebouwd verpleegstershuis. Rob en ik hebben hier gedurende 7 weken geslapen. Het was een voordeel dat wij eigenlijk op 3e kerstdag met z’n tweeen naar Ameland zouden gaan voor een week vakantie. De koffers stonden klaar, dus, in plaats van naar Ameland, werden die meegenomen naar Nijmegen. Ik hoefde in ieder geval niet te bedenken wat het thuisfront mee moest nemen, tot en met de medicijnen voor mij was het al ingepakt.

Het hotel zelf was dus zoals ik zei een verbouwd verpleegstershuis, douche en toilet op de gang, geen luxe, maar die heb je ook niet nodig, een bed is alles wat je dan wilt. Later bedachten we ons dat het wellicht wel prettig had geweest om een tvtje te hebben. Er stond een grote tv in de ontbijtkamer, waar we overigens nooit ontbeten hebben, en Rob heeft er precies 1 keer iets op tv gezien, verder bleven we zoveel mogelijk bij Lotte. Om 9 uur stond de wekker en dan belde Rob naar de afdeling om te horen hoe het met Lotte was en dan gingen we rustig onder de douche, aankleden, ik even op het balkon een stiekem sigaretje roken en hop naar Lotte. Daar dronken we ons eerste kopje koffie in de wachtruimte voor de ic en gingen daarna bij haar naar binnen. Dan was het zoń beetje lunchtijd en konden we eten in de bedrijfskantine, met een pasje. Om daar te komen moesten we echt een enorm eind lopen door de krochten van het ziekenhuis, daar zag je ook vaak verpleegkundigen en doktoren steppen, echt met een ouderwetse step alleen iets hoger, ook gingen er regelmatig wagentjes door de kelder waar je achterop kon zitten, wij hebben dat niet gedaan. Het stonk daar eeuwig, vooral bij de spoelkeuken, dan kneep je het liefst je neus dicht. Echt reuze smerig! Wel heb ik daar mijn zwarte over-the-knee-laarzen volledig uitgelopen. Ik heb ze nog steeds en soms doe ik ze aan, dan moet ik steevast aan het Radboud denken, Lotte wil ze ook wel aan, dus als ze ze ziet. kan ik ze meteen inleveren!

Zo hebben we dat dus al die weken gedaan, eerst op de hoge verdieping, en vanaf nieuwjaarsdag 2010 de ic op de 1e etage en later nog weer naar de verpleegafdeling.

Oudjaarsavond 2009 was voor het eerst dat we een paar uur het ziekenhuis uit geweest zijn. Carla en Emile Goudswaard kwamen ons, samen met de meisjes, ophalen en wij zijn dus die avond bij hen geweest. Wetende dat de rest van de kinderen op ons eigen adres probeerden er wat van te maken en ik alleen maar kon denken: waren we maar in Nijmegen, ik hoor hier niet te zijn. Maar we hebben het uitgehouden tot 1 uur denk ik, toen zijn we naar huis gegaan en hebben snel de kinderen gelukkig Nieuwjaar gewenst en zijn toen als de wiedeweerga weer richting Radboud gegaan.

Vlak voor de brug van Nijkerk werden we ingehaald door een wagen die blijkbaar heel veel haast had, terwijl het dus redelijk glad was, er lag nog steeds sneeuw, die zou nog wel even blijven liggen. Eenmaal op de snelweg bleek diezelfde wagen dus verongelukt te zijn. De schrik sloeg ons al om het hart, maar er waren al voldoende anderen bij dus wij zijn doorgereden. Even werd ik weer net zo misselijk als net na het ongeluk. 

Toen we in het Radboud aangekomen waren zijn we meteen naar de ic gegaan om Lotte een dikke nieuwjaarskus te brengen met uiteraard heel veel bijbehorende tranen en daarna richting hotel.

Dan is het dus 2010 en meteen die eerste dag hebben de artsen op de ic van Lotte het toch liever dat zij op de neuro-ic komt. Er is een plaats vrijgekomen, zal wel iemand doodgegaan zijn denk ik achteraf, en zij is daar beter op haar plaats. Dan gaat het dus een beetje doordringen dat er echt iets met Lotte haar hersenen aan de hand zijn, anders komt ze niet op de neuro-afdeling. Eigenlijk vind ik het maar niets, we zijn net gewend, hebben de verpleging een klein beetje leren kennen en dan moet ze weer weg!!!

Bedolven onder de knuffels, die ze meteen van jan en alleman had gekregen werd ze naar haar nieuwe kamer gebracht.

Na verloop van tijd worden we naar boven gebracht, heel hoog, het kan de 6e of de 20e etage geweest zijn, ik weet het niet, maar ik ga wel lopen, dat dan weer wel. We lopen langs een kamer en ik zie daar 3 mensen, Toine, niets mee aan de hand dus en zijn ouders. Daar boven worden we in een wachtkamer gezet, met koffie-apparaat en een aantal kluisjes. Gelukkig is het er niet druk, dus ik ga languit op de bank daar liggen en Rob en ik wachten gelaten op wat er staat te gebeuren. Af en toe pakken we koffie en wachten, zonder veel te zeggen. Na een aantal uur zegt Rob, volgens mij zie ik Lotte langskomen. Ik wil meteen naar buiten lopen om er achteraan te gaan, maar Rob zegt dat het beter is dat we even wachten tot ze ons komen halen, ik geef meteen toe.

Inderdaad komt er vrij snel iemand die ons meeneemt naar Lotte, Lotte in bed met allemaal slangen en een raar blok om haar hoofd, maar het is gewoon Lotte, gewoon onze Lotte, die de avond daarvoor nog zo meegeholpen heeft met het kerstdiner, gezorgd heeft, samen met haar zus, dat alles gesmeerd liep!! De Lotte die geïrriteerd was dat wij er zo op tegen waren dat ze s’avonds nog naar Wijchen zouden rijden om daar te gaan stappen. De Lotte die mij  laat nog een smsje gestuurd had dat ze veel liever thuis was en lekker samen met ons een detective op tv had gekeken. Die Lotte lag nu hier heel stil in bed en was zo koud, zo vreselijk koud. 

Wij kregen brood, nou ja Rob, ik zit met een stukje kerstbrood en geloof dat ik er 2 uur over gedaan heb om dat op te krijgen. Af en toe lopen we weer naar de wachtruimte, waar nu wat meer mensen zijn en ik dus niet meer op de bank kon gaan liggen, maar dat hoeft ook niet, ik wil liever bij Lotte zijn. In de tussentijd krijgt Rob een telefoontje van Toine, of wij er bezwaar tegen hebben dat hij Lotte bezoekt. Mijn eerste reactie is: geen denken aan!!!!!!!! Vrij snel denk ik dan: ja maar wie ben ik, dat ik bepaal of hij Lotte mag bezoeken? Dat is iets wat Lotte zelf moet beslissen en zolang zij dat niet kan, denk ik dat wij hem moeten “velen”! Dus Rob spreekt af dat hij kan komen, ik denk wel dat ik verdwijn voor hij ten tonele verschijnt, voor het geval ik hem iets aandoe!!!

Toen wij in het ziekenhuis aankwamen was meteen al duidelijk dat Toine niet gedronken had en wij hem dus daarvoor niet verantwoordelijk konden houden!! Ze waren uit de bocht gevlogen, de Duitse bocht een beruchte bocht “jaja, met een veel te hoge snelheid”, was wat ik uiteraard meteen dacht.

Diezelfde middag komt hij inderdaad, samen met vader en zwager om bij Lotte te kijken. Wat hij toen gedacht heeft, ik weet het niet, ik hoef het ook niet te weten. Ik was alleen zo boos dat hij alleen een schram op zijn kin had en ons grietje daar voor haar leven lag te vechten!!

27 december 2009 rond 04.00 uur

Het is midden in de nacht dat Marije bij ons bed staat en trillend vertelt dat er politie in de kamer staat, er is iets met Lotte!!!

Zonder na te denken zet ik mijn cavia op en  loop naar de kamer, Rob loopt achter me aan, het is heel stil in mijn lichaam, geen gevoel van te moeten huilen, gewoon heel stil, alsof er niets aan de hand is zeg ik nog: Hallo Jack!, tegen 1 van de agenten die in de kamer staan. Ik ga aan tafel zitten en luister naar Rob die een telefoongesprek voert met iemand van de politie, de dienstdoende agent die bij het wrak geweest is waar Lotte uitgezaagd is. Ze zijn onderweg naar het Radboud of ze zijn er al, in ieder geval hersenletsel, zwaar onderkoeld en verder lichamelijk behoorlijk in de kreukels!!! Heel even voel ik iets, maar al snel wordt alles weer wollig om me heen, of ik er niet echt bij ben. 

Wij moeten er naar toe, ja natuurlijk moeten wij er naar toe, Toine, haar toenmalige vriend, zijn ouders zijn onderweg en komen zo langs om ons op te halen. Rob en ik kunnen nu niet rijden, nee klopt, ik merk dat ik telkens met mijn ogen dicht zit. denk ik wel als ik dat doe dat het dan niet gebeurd is, dat ik het gewoon droom. Gewoon straks ogen open en dan is het ochtend, de ochtend na 2e kerstdag, soort van 3e kerstdag, want het is zondag.

In de auto zit ik met Thea achterin en ik geloof dat er niet veel gezegd wordt, ik hang tegen het raam aan, uiteraard met mijn ogen dicht, begrijp nog steeds niet wat er aan de hand is geloof ik. Af en toe krijg ik van Thea een slokje thee, dat is altijd goed, zegt ze! Als ik er nu over nadenk, zou het mij niets verwonderd hebben als ik: mens stik erin!, heb gedacht!!

Het lijkt wel dagen te duren dat we er eindelijk zijn, zo langzaam gaat de tijd. Daarbij is het ook nog eens spekglad op de weg, dus echt snel vorderen we ook niet. Uiteindelijk komen we over een brug. Ik heb blijkbaar nu mijn ogen open, en zie het Casino van Nijmegen vrolijk verlicht aan de rivier. Nu kan het dus niet lang meer duren eer we er zijn. Klopt inderdaad, na een kwartier staan we voor het ziekenhuis. We lopen naar binnen en informeren waar we moeten zijn. Inmiddels begint bij mij wel binnen te komen dat er dus iets heel ergs aan de hand is, dat ik echt niet straks mijn meisje vast kan houden en kan zeggen, domme doos, we hadden jullie toch gewaarschuwd niet te gaan. 

We worden naar een ruimte gebracht, waar de ouders van Toine duidelijk gescheiden worden van ons, zij worden naar hem toegebracht. Ik krijg van 1 van de vriendinnen de portemonnee van Lotte in mijn handen gedrukt, die hadden ze nog maar snel uit de auto gehaald, voor het geval dat! Wij zitten nog steeds in die ruimte en er wordt geloof ik gevraagd of we koffie willen. Inmiddels heb ik het gevoel dat als ik op moet staan ik geen meter meer kan lopen, het lijkt wel of alles van rubber is onder mijn hoofd. Van pure ellende word ik naar een andere kamer gebracht in een rolstoel, te genant voor woorden dus! Hier wordt even mijn suiker gecontroleerd want misschien heb ik wel een hypo en moet ik wat zoets drinken, maar dat is niet het geval, het is dus gewoon de schok. Inmiddels is er iemand geweest, een verpleegkundige denk ik, die heeft verteld dat Lotte op dat moment nog geopereerd wordt, ze noemen het een levensreddende operatie.
Het is toch te gek voor woorden dat ze hier ligt te vechten voor haar leven, terwijl het voor hem was, omdat hij de volgende dag zou gaan carten en die vrienden niet in de steek wilde laten!

Voor ik begin met mijn verhaal over Ons Leven zal ik me eerst eens voorstellen. Ik ben Susan van der Kort – van der Meij en heb samen met Rob 5 kinderen (voor dat zij ter wereld kwamen hadden we 2 dochters, die helaas doodgeboren zijn, dus eigenlijk horen zij er ook wel bij). Wij wonen in Zeewolde en wonen in een uitgebouwde woning zodat onze jongste dochter gewoon thuis kan wonen, over haar gaat het grootste deel van mijn verhaal. Gisternacht was het 10 jaar geleden dat ze een auto-ongeluk kreeg en dat was voor mij het startsein om te vertellen wat er allemaal gebeurt in Ons Leven.